Rozdział VII

Deprawacja człowieka

Człowiek został niewątpliwie stworzony w stanie dobrym, prawym i świętym.


;
;

Jednak człowiek świadomie zgrzeszył przeciwko Bogu, łamiąc Jego przykazanie.


;

W tym jednym akcie buntu Adam reprezentował cały rodzaj ludzki do tego stopnia, że wina za jego grzech została przypisana całej ludzkości. To spowodowało, że śmierć i potępienie spadły na nas wszystkich.


;
;
;
;

Teraz jesteśmy tak bardzo obciążeni winą Adama i jego naturą, że wszyscy ludzie zostają poczęci w grzechu i wychodzą z łona matki jako grzesznicy.


;
;
;

Z natury wszyscy ludzie są martwi w grzechu.


;

Z natury wszyscy ludzie znajdują się pod panowaniem grzechu.


Z natury wszyscy ludzie są dziećmi gniewu.


Z natury wszyscy ludzie mają serce, które jest podstępne i nieuleczalnie chore.


Z natury prawda Boża jest dla człowieka głupstwem.


Bóg oświadcza, że w tym stanie wszyscy jesteśmy całkowicie niezdolni do czynienia jakiegokolwiek dobra — czy to w myśli, czy w czynie, jak też w naszych najlepszych próbach czynienia tego, co uważamy za prawe.


;
;
;
;
;
;
;
;

Jednak pomimo tego, że jest to złe, ludzie kochają swój stan, kochają swój grzech i świadomie dążą do wszelkich form nieprawości.


;
;
;

W naszym upadłym stanie kochamy swój grzech, a jednocześnie odrzucamy Boga, odmawiamy, by Go szukać, i nie chcemy do Niego przyjść.


;
;
;
;

Jeśli nie zostaną zbawieni od tego złego stanu, zarówno mężczyźni, jak i kobiety będą wiecznie cierpieć za swoje grzechy.


;
;

Jednak od momentu zbawienia przez wiarę w Jezusa Chrystusa lud Boży przestaje być całkowicie zdeprawowany, a zyskuje umysł Chrystusa, charakter Boga i nowe serce, które charakteryzuje się czystością. Lud Boży posiada nową naturę, która nie jest już niezdolna do czynienia dobra, lecz jest gorliwa w dobrych uczynkach.


;
;
;
;
;
;
;

Co więcej, sprawiedliwość i posłuszeństwo są dowodem i świadectwem prawdziwego zbawienia.


;
;
;
;
;